previous arrow
next arrow
Slider

Vandaag hebben we weer rekenen op school. Dat kan ik niet zo goed. Ik ben ook de enige die er niet goed in is. De juffrouw zegt altijd dat ik niet zo moet dromen en beter op moet letten maar ik vind het gewoon moeilijk. Mijn moeder vindt het maar stom dat de juffrouw altijd zegt dat ik beter mijn best moet doen.


Ik heet Juliet, ik ben 8 jaar. Ik zit in groep 4. Naar school gaan, vind ik niet erg. Er zijn wel meisjes op school die ik leuk vind maar ik heb maar één echt vriendinnetje. Daar ga ik ook vaak spelen. Rekenen vind ik niet leuk. Woordjes leren en lezen wel. Ik heb liever dat andere kinderen praten, dan kan ik luisteren en hoef ik niks te zeggen. Iets zeggen in de klas vind ik eng. Ik wil het ook gewoon niet.
Soms wil ik wel weg. Dan ben ik blij dat ik weer naar huis kan en gewoon kan spelen.

Overmorgen gaat mijn moeder met iemand praten over bijles. Ik moet ook mee want dan kunnen ze kijken of er nog iets anders aan de hand is. Nou, volgens mij is er niks aan de hand met mij. Ik heb alleen wel eens buikpijn.


Precies weten hoe het zit?
Achter een op het oog onopvallend, prima functionerend kind (of volwassene), kan een wereld van gedachten, gevoelens, emoties en zelfs disfuncties schuil gaan. Dat hoeft natuurlijk helemaal niet, maar bij patroonmatig gedrag kan nader onderzoek behulpzaam zijn. Een diagnose ADD zou in dit geval misschien gesteld kunnen worden, en zou ervoor kunnen zorgen dat er in ieder geval erkenning is voor de gedragsuitingen van het kind. Belangrijker nog: er kan gezocht worden naar de oorsprong van de disbalans in het systeem om er vervolgens - op een natuurlijke manier - gericht verbetering in aan te brengen.

In het kort is ADD een aandachtsstoornis die zich meer bij meisjes dan bij jongens manifesteert. De ‘hypervariant’ ADHD doet zich weer meer voor bij jongens. Je zou kunnen stellen dat ADD de ‘hypovariant’ is: het kind is naar binnen gekeerd en passief, in tegenstelling tot het hyper karakter van ADHD waarbij het kind én problemen heeft met concentratie, én heel druk is. De passiviteit die kenmerkend is voor ADD is puur een gedragsuiting; d.w.z. dat het kind niet passief ís, maar dat het zich zo gaat gedragen als gevolg van een vol hoofd, moeite met concentratie en informatieverwerking, en uiteindelijk twijfelen aan zichzelf. ADD kun je definiëren als een probleem met het filteren van informatie en heeft in die zin te maken met de aansturing door de hersenen.

Fysieke en/of emotionele ‘pijn’ - zoals in dit geval buikpijn - is nooit een op zichzelf staand iets en heeft altijd ergens zijn oorsprong. Buikpijn kan - heel basaal - een uiting zijn van een ongemak in maag of darmen, maar kan zich ook voordoen in de vorm van een signaal als gevolg van een dieperliggende oorzaak, in dit geval bijvoorbeeld een gebrek aan zelfvertrouwen en dus nerveus zijn in situaties waarin het kind zich moet laten zien.

Een goede tip is in eerste instantie te kijken of zich een patroon voordoet. Is pijn op een bepaalde plek terugkerend of incidenteel? Wanneer en waar heeft iemand pijn? Wanneer vertoont iemand bepaald gedrag? Verergert pijn/gedrag in de loop der tijd? Met PROGNOS kan gemeten worden wat de specifieke oorzaak van vage klachten is. Een van de 20 oorzaken van klachten en ziektebeelden - zowel fysiek als psychisch - is de aansturing vanuit de hersenen.